آنچه بر در گذشتگان گذشت

مشاهده یادداشت خصوصی

   + چوپان - ۸:٥٠ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٥/۱۱/٢٠

امپراطوری آقای نوستالوژی

مشاهده یادداشت خصوصی

   + چوپان - ۸:۳۱ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٥/۱۱/۱٧

ای شاه

مشاهده یادداشت خصوصی

   + چوپان - ۸:٢٩ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٥/۱۱/۱٤

ماه مصیبت

-         دل آسمان ایران انگار از این ماه مصیبت بد گرفته بود که اینطور نشسته و زار میزند. بقول ان خواننده نوستالوژیک؛ ببار ای ابر سنگین بر مزارم. حال و روزمان خوش نیست. باید عزمی جدی ایجاد کنیم. برای این بی توجهی ها به قانون. برای این بی مسولیتی هایی که اول از ما مردم شروع می شود و تا آخرین سطوح مدیریتی کشور سرایت کرده حالا. دور از جان مثل سگ و گربه شده ایم. مثل دو کودک شاید. تقصیر تو بود، نخیرم تو گفتی ....

یک نفر باید یکجا، ولی خیلی زود، ترمز این رفتارها را بکشد. بد هم بکشد. شاید حتی باید چکمه نظامی پوشید یک جاهایی. مثل مبارزه با حرص و آز بعضی شبه مسولین. مثل مبارزه با فسادهای اقتصادی. مثل ... همین رانندگی وحشیانه. اما من دوست دارم هرکس حساب شان و شخصیت خودش را بکند و قبل از آنکه کسی بخواهد زننده یا تند یا اجباری رفتار کند، او خود حساب کار خودش را کرده باشد. خودمان برگشته باشیم سر خط یک زندگی فرهنگی و عادی.

-         اصلن باورم نمی شود وضعیت اقتصادی آنقدر بد شده باشد که فلان غول اقتصادی بابت 500 هزار تومان بگوید لنگ هستم!! اول فکر می کردم این همان صفت حساب کشی و دقیق بودن محاسبات است اما امروز می بینم خیر. نقدینگی در کار نیست. باورتان می شود؟ فلان فعال اقتصادی، حامی مالی فلان باشگاه، بهمان میلیاردر عضو هیات مدیره چندین بنگاه اقتصادی، آن یکی نهاد دولتی، این یکی شرکت شبه دولتی و ... . باور کنید یکی یک جا به وعده هایش عمل نکرده.

-         فعالیتهای اقتصادی ام را از سر گرفتم. این بار در چند جهت؛

 اول هدف فردی خودم که برنج شمال است. سه رقم برنج را انتخاب کرده ام. یک سالی هست که تحقیقاتی داشتم و به این سه رقم رسیده ام. شیرودی که جزو برنجهای درجه سه شمال است-و البته بسیار برنج با کیفیتی ست که از خارجی ها باز هم سر است-. طارم هاشمی که معروف ترین و پرمصرف ترین برنج ایرانی ست و به عطر و طعم خوبش شهره است و در نهایت برنج کشت دوم که از نظر رقم همان طارم هاشمی است اما در نوبت دوم کشت می شود و علاوه بر خواص طارم هاشمی، خوش پخت تر و ری بیشتری هم دارد-بیشتر قد می کشد-. از جذابیتهای بازار اینکه تا یکی دو هفته قبل فکر می کردم این قیمتهایی که پایین تر از شمال در بازار تهران مرسوم است یحتمل حاصل اختلاط دو رقم برنج است، اما امروز می بینم خیر، بلکه برنج دست پایینی ست که بجای رقم بالاتر فروخته می شود. و به ترتیب همینطور قاطی و جا به جا و ... می شود تا به دست مصرف کننده نگون بخت برسد. درست ترش را بخواهید اینکه برنجی که در انبار بنده موجود است به احتمال فراوان از برنجی که شما می خرید گران تر !!!! است. و یک مورد جالب اینکه بنده تازه فهمیدم آن برنجی که به طارم هاشمی در بازار شهرهای غیر شمالی معروف است، در اصل همان شیرودی-یا رقمهای مشابه مثل ندا، خزر و ...- است که از نظر قیمت هر کیلو چیزی حدود 4 الی 5 هزار تومان تفاوت دارند. و هزار نکته باریک تر از موی دیگر هم اینجا هست البته. در نهایت دوستان عزیز بدانند که بنده و ان یار عزیز کرده ای که در این راه مرا چون برادر یاری می نماید دستمان از قاطی کردن و ان دگر کارها پاک است.

 مورد بعدی مشاورت و تامین کالای شرکتهای توزیع است. که به شکرانه خدا در حال انجام بوده و راضی هستیم.

 سومین مورد که برای بنده حکم هدف نهایی را دارد، چند طرح توجیهی ست که باید تا جاییکه ممکن است راه نفوذ و ارایه آن را به دولت و بانکها را بیابم. دو طرح گردشگری و محیط زیستی. از نظر شکل کار که بسیار سخت بنظر می رسند. اما ناامیدی از مشخصات شیطان است. امیدوارم که اگر خودم به نتیجه نرساندم، لااقل کسی پیدا شود که آنها را به نهایت برساند.

   + چوپان - ۸:٢٩ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٥/۱۱/٩

تورم توده ای

مشاهده یادداشت خصوصی

   + چوپان - ٥:٠٩ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٥/۱۱/٢

 

مشاهده یادداشت خصوصی

   + چوپان - ۱٢:۱۸ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٥/۱٠/۱٦

تنهاتر از همیشه

مشاهده یادداشت خصوصی

   + چوپان - ٥:۱۸ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٥/٩/٢٠

لبه کوله

مشاهده یادداشت خصوصی

   + چوپان - ۸:۱٩ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٥/٩/٦

پول خون

مشاهده یادداشت خصوصی

   + چوپان - ۸:٢۱ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٥/۸/٢٩

 

مشاهده یادداشت خصوصی

   + چوپان - ٩:٠۱ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٥/۸/٧

هردو، نه یکی

مشاهده یادداشت خصوصی

   + چوپان - ۱:٠٥ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٥/٧/۱٧

باز محرم رسید

مشاهده یادداشت خصوصی

   + چوپان - ٧:٢٤ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٥/٧/۱۳

سوت و کور

مشاهده یادداشت خصوصی

   + چوپان - ٧:٤۳ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٥/٧/٤

مضرات عدم استفاده از کاندوم

مشاهده یادداشت خصوصی

   + چوپان - ۸:۳۱ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٥/٦/٢٧

شیخ ما می گفت

مشاهده یادداشت خصوصی

   + چوپان - ٧:٤۱ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٥/٦/۱٧

به نام حضرت دوست

   + چوپان - ٧:٤٠ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٥/٦/۱٧

 

به نام خدا

همه چیز برای نوشتن هست الا حوصله.

شکر خدا که زندگی جاریست.

   + چوپان - ٧:٤٤ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٥/٦/۱٥

آغوشی برای بره ها

به نام دوست

سخت محتاج لحظه هایی هستم که جهان با همه فراخناکی اش، تنگ می شود و می بینی این همه دوست و عزیز و فامیل، نه این که نخواهند، اما به کار نمی آیند. می شوی یک کودک تک و تنها، و فقط دستان مادرانه خداست که می شود پناهگاه و قرارگاه دلی که از همه بریده.

عاشق این لحظه ها هستم. کاش همیشه خودم را اینطور ببینم. پیچیده شده در چنبره دنیای بی فایده و پناه برده به آغوش خدایی که از رگ گردن و از مادر نزدیک تر و مهربان تر است.

خدایا مرا بپذیر. و کمک کن همیشه از بنده ی فانی و ناتوان، ناامید و در عوض بسوی تو در تکاپو باشم.

   + چوپان - ٧:٥۳ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٥/٦/۸

 

مشاهده یادداشت خصوصی

   + چوپان - ٥:۱۱ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٥/٦/٦

دستی که دریغ می شود

به نام خدا

- صبح چهارشنبه ذوالفقار، دوست و همکار هندی - ایرانی ام که تا سال قبل با هم بودیم، برایم پیامی تصویری توی تلگرام گذاشت. تصویر را باز نکرده حدس زدم اعلامیه فوت یا تسلیت است. به دلم بد افتاد اما چون آدم شوخی ست یک درصد حدس دیگری زدم. راستش را بخواهید ترجیح می دادم حدس یک درصدی ام درست باشد. 

عکس با کلی کلنجار باز شد. نوشته بود دوست و همکار قدیمی، علیرضا فوت شده!!!  تلفن را برداشتم و شماره شرکت قبلی را گرفتم. حسابدار مرگ علیرضا را تایید کرد. طبیعتا ناراحت شدم و با خودم گفتم این هم یک مرگ غافلگیر کننده دیگر. 

اما هر چه که می گذشت حجم اندوهم بیشتر می شد. ما نه دوست صمیمی بودیم و نه وابستگی خاصی بینمان بود. دو همکار که البته مدت سه سال با هم بودیم و ارتباط کاری بسیار زیادی داشتیم. اما انگار داستان او هر لحظه متفاوت تر می شد. 

هر لحظه که می گذشت خاطره ها و حرفهایش بیشتر به یادم می آمد. اینکه چقدر تو سری خور بود و بلا به جان می خرید. اینکه با هر ترتیبی و با هر شرایطی با کار کنار می آمد و لنگ نمی ماندی. علیرضا یک آدم گیج و بی خیال بود. یک آدم ساده و مشتی. اگر روزی کوچکترین غفلتی می کردی یک جای کار سوتی می داد و بعد طبق معمول باید حتمن تشری می زدی و معطل می شدی تا کارش را به انتها برساند. 

هروقت قراری تنظیم می کردم حتمن آن روز علیرضا یک تاخیر اساسی می داشت. اگر روزی از روزها تندی نمی دید کارش پیش نمی رفت. عادت کرده بود به تو سری خوردن. هرچه می گفتی باز راه خودش را می رفت. هر ماه یکی دو باری دنگش می شد که بیاید و مشاوره ای بگیرد که دگرگون شود و باز تا دوساعت بعد میدیدی سوتی بزرگی داده و باید دو دستی بزنی توی سرت. دست پاک بود و چون به کار آشنایی هایی داشت ماندگار شده بود. جالب اینکه همه ما، از کوچک تا بزرگ شرکت گامهای اول کارمان را با او برداشتیم و حق معلمی هم داشت. اما کمتر از یک هفته همان آدم سوارش می شد و علیرضا می شد زیر دست.

پنج شنبه توی راه بهشت زهرا ذوالفقار و بقیه شروع کردند به تعریف داستانهای این یک ماه. اینکه حدود یک ماهی بود که گوشه گیر شده بود و نه حرف می زد و نه واکنشی داشت به اطراف. اینکه دایم استرس داشت و می گفت اگر نتوانم فاکتورها را پخش کنم چه می شود؟ آدمی که روزی چندبار بلا سرمان می آورد!!! اینطور استرس داشت. دو سه روز آخر یک بار قبل از ظهر بار را بر می گرداند و می گوید استرس دارم و نمی توانم کار کنم. برایش صبحانه می گیرند و کلی با او صحبت می کنند. حرفی نمی زند. یک روز صبح که زود رسیده بود ذوالفقار یک ساعتی با او صحبت می کند و می گوید اگر هر مشکلی داری بگو ان شاءالله حل می کنیم. چیزی نمی گوید. می گوید اگر مشکل مالی داری بگو؟ می گوید : "دیگه با پول هم حل نمیشه"

و این جمله می شود ویرانگرترین جمله بین او و ذوالفقاری که این روزها مثل اسفند روی آتش است و دایم حسرت می خورد. چه بوده که علیرضا فقط یک کلید از ان همه را عیان می کند." دیگر با پول هم حل نمی شود". 

سه شنبه صبح بین راه پشیمان می شود و زنگ می زند به ذوالفقار و می گوید نمی تواند بیاید سر کار. این مکالمه تلفنی را ذوالفقار ضبط کرد و برای من هم فرستاد. صدای علیرضا را بی دروغ روزی ده بار تلفنی می شنیدم. خیلی از روزها من از خواب بیدارش می کردم. بیخیال بود و خواب می ماند. اما هیچ وقت اینطور نبود. ده ها بار در حالت مریضی، عصبانیت، خوشحالی و ... با هم حرف زده بودیم.اما این بار هیچ نشان و رغبتی از زندگی در صدایش نبود. عین صدای یک محتضر. درست چند لحظه پیش از مرگ انگار. 

آن روز هم استراحت می کند. اما صبح فردا ساعت شش با ذوالفقار تماس می گیرند و می گویند دیگر روی این راننده ات حساب نکن. ایست قلبی کرده و تمام.

نه این نحوه مرگ را عجیب می دانم و نه قصد جور دیگر تعریف کردن داستانی عادی را دارم. فقط قصدم اشاره به یک " اما " ست. امیدوارم هم خدا و هم علیرضا مرا ببخشند. از نگاه من و خیلی های دیگر، علیرضا آدم بدبختی بود. درمانده و بی هدف. بی خیال. سرخورده و تو سری خورده. محکوم به شکست و بی اعتماد به نفس. عاشق خیال پردازی. دو سه دندان بیشتر نداشت. اگر نگاهش می کردی، همان صورت برای زار زدن کافی بود. برای غصه خوردن و امان از دل مادر گفتن کفایت می کرد. چه رسد به گفتن از دختر 5، 6 ساله ای که دیگر همین پدر را هم نخواهد داشت. شک ندارم خدا برای او خدایی رحیم تر و مهربانتر خواهد بود. نگران خیلی مسایل نیستم جز دست محبتی که دریغ می شود.

روزهای زیادی برایم از موهبت داشتن دخترکی در خانه می گفت. از روزی که برای واکسن زدن رفته بود و او بخاطر نگاه مظلوم دخترش اشک ریخته بود. از یواشکی نوشابه خوردنهای او و دخترش. از ان روزی که صحبت مشهد شد و می گفت هنوز توی این حدود 40 سال مشهد نرفته و اشک توی چشمهایش جمع شده بود. از هر شش ماه یک بار زنگ زدنهای شبانه ای که فارغ از کار، گاهی به سرش می زد و من علتش را نفهمیدم. از هزار و یک خل و چل بازیهایش و ... .

بنظرم برای منی که توی نخ آدمهای ساده و این شکلی ام، کفایت می کند که همین ها را بهانه کنم برای غمی بزرگ. آن هم برای یک غریبه که هر روزی می توانست و می تواند روز آخرش باشد. به هم چنین روز آخر ما. 

رک و راست بگویم، احساس می کنم راحت شدی علیرضا. این حرف را برای خیلیها نگفتم. و این را اصلن بد می دانم. اما برای تویی که تیزبازی و جلبی خیلی از امثال ما را نداشتی این رفتن تا حد زیادی راحتی ست. مثل مرگ یک کودک معصوم. 

خدایش بیامرزاد. خدا همه رفتگان شما و بنده را هم رحمت کند. آمین.

   + چوپان - ٧:٢٩ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٥/٥/٢۳