به محمد و کامران شریک جرمهای بی کسی

درست که سخت گذشت و البته هنوز به انتها نرسیده این دردها. نعمت دوستیمان که بجاست هنوز. من نا امید نیستم. شاید قسمت این بود که دردها را ببینیم و گاهی بکشیم. یادمان باشد این سرزمین به دست من و تو آباد می شود نه این به اصطلاح دلسوزان مملکت.

 

این هم مطلبی قبل از بازگشت دوباره به جهان زیرزمینی. آنجا که کوهستانی و سگی ۵ ماهه به نام سگ، گویا انتظارم را می کشند.

   + چوپان - ۸:٢٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/٦/٩