طاعون

« ما بی قرار در حال، دشمن گذشته و محروم از آینده، کاملا شبیه کسانی هستیم که عدالت یا کینه بشری آنان را در پشت میله های آهنی زندانی می سازد. »

تصور می کنم، ما نیز همانند طاعون زده های کامو به خانه خویش تبعید شده ایم و اکنون مجبوریم در دادوستدی نابرابر ارتباط قلبی، فکری و دیداری با جهان خارج را با حروف و نشانه های بی روح معامله کنیم.
با این حال تردید سرتاپای وجودم را فرا گرفته، باید به امید آینده ای نه چندان روشن بمانم یا خود را در ملافه طاعون زدگان بپیچم تا هرچه زودتر به ابدیت بپیوندم.

«بی نوا»

   + چوپان - ۱٠:٠٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/۱٠/٢