هیچ چیز برای من لذت بخش تر از گوش دادن به صدای سکوت نیست.

گم کرده ام خودم را .آینده ای را نمی توانم برای خود متصور شوم. از گذشته نیز چیزی به خاطر نمی آورم. حال،دنبال اویی می گردم که صدای بلند اندیشه های ذهنم را گوش دهد،در حالی که بر زبانشان نمی آورم و مرا همراهی کند، بی آنکه بهشت سکوت و تنهایی ام را بر هم زند.


«بی نوا»

   + چوپان - ۱۱:۳٧ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٥/۱۱/۱٦