بتهای سامری

به نام حضرت تو

-«خواهد که بردمد صبحی به روشنی»

از رهگذر شنید پاسخ بدین سوال :

-«تعبیر خواب خوش آیا که روشن است؟»

-«آری به روشنی .

لیکن بدین نبرد شرطی است ای عزیز؛

هرکس که بت شکست با فر ایزدی

 اول به نفس خویش بنموده سرنگون

                                                                         بتهای سامری

                                                                                                       بتهای سامری »

***

از تولستوی خوانده بودم « نمیدانم چرا همه در فکر اصلاح جامعه ی بشری هستند ولی کسی در فکر اصلاح خود نیست» .

 این هم حقیقتی است در خور. تا بحال شده از خط کشی عابر پیاده بی منت و با احترام به قانون بگذریم . یا از همین نمونه های دم دستی که بهتر می دانی. اما در عوض به همه ی نظم کاینات  انگشت اتهاممان نشانه رفته. یادم می آید دوستان سیاسی ایام دانشگاه با آن حرفهای همیشه قشنگ و آن تب بالای سیاسی گری ـ خودم را مستثنی نکنم یک وقت ـ همین که انتخاب می شدند ورق بر می گشت. و چه برگشتنی.

راستش را بگویم؛ نسل قبلی که به اعتقاد بنده مسبب اصلی بسیاری از همین دربه دری های امثال من است با آن استدلال تحمیق کننده لااقل بیلان عملی داشته. اگرچه در چارچوب تفکر غالب زمان خودش. ما چه داشته ایم؟ صرفنظر از اینکه اجازه ی خودنمایی خاصی هم داده نشده ولی بسیار دیده ام که با عرض معذرت دوستان یا همان خودمان  گــــــــــــــند زده ایم . این که استاد نداشته ایم اینکه امکانات و خودباوری و هزار چیز دیگر هم قبول ولی مرد و مردانه خودمان به خودمان تکیه میکنیم؟ حرفمان را باور داریم؟ و مهمتر از همه؛ چیزی در کفه ی اعمال داریم یا نه ؟ بشکنیم این بتهای سامری را. کمک کنید  حصار بدبینی و نا امیدی اطرافم رابشکنم . پایه ای دوست من؟ قرارمان کی؟

                                                                                                 -  چوپان -

   + چوپان - ۸:٤۸ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/۱٢/٢٥