به نام حضرت دوست

مرا به نوازش دستهایت عادت مده،

تا در لحظه های بی تو، بی تابی نکنم...

نیامده ام که حرفهای پست پیشین را پس بگیرم. آمده ام که حرفی اضافه کنم به آن همه. می خواهم این حرفها را قسمت کنم با مرجع خفته درضمیر* تو*. ضمیری که امشب مرا با حس ناشناس دوست داشته شدن آشنا کرد.

 به افسانه، شبیه ترین زن به مادرم، همه ی زندگی بیست و هفت ساله ام.

آنکه عاشق شد، عفت پیشه کرد.

   + چوپان - ٩:۳۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٦/٩/٢٩