در راه دوست

به نام حضرت دوست

این ابتدای رفتن است. گام اول. اینکه پا در کفش کنی و عزم کنی که به همراه سیل مشتاقان٬ چهل روز بعد از روز واقعه٬ به اقیانوس بی انتهای امام بی سر و سردار بی دست بپیوندی. « کشتی شکستگانیم» ای قمر بنی هاشم. این آمدن نه از برای سوگ سروری چون توست٬ که هروله ای ست از برای جان دادن و جان گرفتن. برای از دست دادن دنیا و به دست گرفتن آخرت. وگرنه سوگ قطره برای دریا چه مضحکه ای ست!

پ.ن: اگر توفیق باشد که نائب الزیاره ایم. اگر نه که همچنان مشتاق وصل. 

/ 3 نظر / 25 بازدید
عطا

سلام سفر خوبی داشته باشی نائب الزیاره باش . . اما یه قول و قرارایی داشتیم که با هم بریم و ...

آقای نوستالژی

رفتن و اومدنت به خیر. بدون هیچ تردیدی این زیباترین گردهم آیی هرساله دنیاست. مسیری که وقتی فیلمها و عکسهای اون رو میبینم با خودم میگم ایکاش هر روز، همه جای دنیا انسانها با همدیگه اینطور رفتار میکردن.